کداميک از درختاني که زير سايه شان با هم قدم زديم،

کدامیک از صندلی هایی که بر روی آنها نشستیم و آن چه که در دل داشتیم گفتیم ،

قسم بخورند ...

می خواهی حتی به آن پسرکی که قرآن نذری را بهمان فروخت !!! ، بگویم تا قسم بخورد ...

تا تو صداقت نگاهم و پاکي عشقم را باور کنی؟

انگار که صدای پر غصه ی نگاهم را نمي شنوی!!

مي دانم. آن غرور پنهان هميشگي ات نمي گذارد که بگويي دلتنگمي.!

به همان شبی که ماهت را به من هدیه دادی،

قسم مي خورم که

حتي ماه هم نفهمد روزی برای ديدنم لحظه شماری مي کني !

پس بگو دوستم داری.. حتي يکبار

         ...